Dawniej groby były usypywane w tak zwany kopiec, by potem przykrywać je głazem, płytą, a na końcu pomnikiem. Swego rodzaju nagrobkami są także miejsca upamiętniające zmarłych, takie jak piramidy, mastaby (starożytny Egipt) mauzoleum, tolos (starożytna Grecja), sarkofag, kapliczki, stela (starożytny Rzym). W średniowieczu, gdzie sprawy doczesne nie były najważniejsze, a ludzi liczyło się jako ogół, a nie jednostkę nagrobki oznaczane były płytą kamienną, skromnym, drewnianym krzyżem. Miejsce spoczynku wyznaczał wielki kamień ze skromnym napisem na jego powierzchni. Możnowładcy byli chowani w sarkofagach. W renesansie się to zmieniło. Nagrobki tak jak cała kultura i podejście do współczesności nabrały barw, kunsztowności. Były zdobione i bogate, wielokondygnacyjne. Dopiero od klasycyzmu nagrobki stały się skromniejsze. Przybrały formę płaskich płyt, które zaczęto wykonywać z naturalnych materiałów, granitu, kamienia.

Sposób grzebania, rozplanowania cmentarza oraz sposób wyrabiania trumny uzależniony jest od epoki oraz od przyzwyczajeń kulturowych.