Od kiedy historia sięga wstecz, od kiedy wiadomo, istniały różne sposoby odchodzenia się z ciałem po śmierci. Przede wszystkim miały one na celu oswojenie śmierci oraz rozporządzenie szczątkami ludzkimi. Nasi przodkowie, Neandertalczycy rozrzucali na przykład połamane kości. Gdy tego nie robili składali ciało na ziemi. Ziemia musiała być wcześniej uprzątnięta i przygotowana do takich czynności, pokryta jedynie popiołem.

Groby sprzed 40 000 lat wskazują na rytuały, które towarzyszyły chowaniu zmarłych. Miały one na celu nie zrozumienie śmierci, ale przede wszystkim zapewnienie życia zmarłemu oraz zdobyciu poczucia bezpieczeństwa dla pozostałych ludzi. W grobach można znaleźć ciała pogrzebane w pozycji płodowej oraz pomalowane przy użyciu soków kwiatów.

Już w neolicie zaczęła się kremacja zwłok. W Egipcie ciała zmarłych się balsamowało, w Rzymie obmywało. Istniało przekonanie, że zachowanie trupa w możliwie niezmienionym stanie było gwarancją życia wiecznego.

Obmycie trupa ma spowolnić proces gnicia, ale przede wszystkim ma symbolicznie oczyścić jego duszę. W społeczeństwach pierwotnych na zwłoki nakładało się oleje roślinne, substancje zapachowe. W starożytności dodawało się do nich miód i wosk. W Afryce ciało odymiano, niektóre ludy usuwały zniekształcenie ciała, na przykład obrzęk brzucha.